بیچاره شاعری که تو معشوقه اش شوی ...

آرام از خیابان فرعی به داخل کوچه می پیچم. اصولا وقتی که فکرم درگیر نیست ترجیح میدهم در مسیرهای فرعی قدم بزنم تا از ازدحام فاصله بگیرم و بتوانم کمی بیشتر خالی بمانم. قدمهایم را آهسته بر میدارم و از دور مرد مسنی به نظر می رسم که نای راه رفتن ندارد. دستان بی تکلفم را آرام از جیبهایم در می آورم و تصمیم میگیرم سیگاری را جلوی جوخه آتش بسپارم. تک سیگار نحیفی است که دور از رفیقان مانده و در جیب پیراهنم شکسته شده است. دقیقا مثل خود من که دوری، زنگار به روحم پاشیده است. سیگارم را آتش میزنم و به زور پُکی میزنم تا جبران شکستگی تنه سیگار را بکند. بی توجه به پیاده روها که شاد و غمگین از کنارم می گذرند در خودم می پیچم و راه میروم. به روزهایی فکر میکنم که جوانتر بودم و بیداریهای شبانه ام زاییده شور جوانی ام بود. روزها می نوشتم و شبها میخواندم. شبها مینوشتم و روزها می خواندم. البته که پرکار بودم. شاید گوشها و چشمهایی بود که میخواندند و می دیدند. ماشینی از کنارم رد می‌شود. کمی به خودم می آیم و به سمت راست دیواره، کنار می کشم تا کمی بیشتر زنده باشم. بند کفشم نیمه باز است و هر آن منتظرم تا به زمینم بزند. البته سالهاست که بندها خفه می کنند تا به زمین بزنند. راستی روزگاری بندی داشتم در دست و فکر صیدی در سر و غزالی چابک و تیزرو در دشت که غزالترین غزال بود. حال که دیگر نه رمقی به پایی مانده و نه قوتی به دستی و نه سویی به چشمی و نه غزالی به دشتی.

به در خانه می رسم. سیگارم خیلی وقت پیش تمام شده و آسمان صاف  است. صندوق پستی جلوی در را نگاهی می اندازم که مثل همیشه خالی است. انگار بود و نبودش زیاد فرقی نمی کند و فقط تخم امیدی در دل من می کارد که شاید صندوق، روزی دامی باشد برای صیدی!

بگذار تا برای غزالی، غزل کنم

لب وا کنم به شعر و جهان را عسل کنم

یوسف که نیست خاطر ما را جلا دهد

پیراهنش به گریه و ماتم، بغل کنم

 

م. کرمی "خرّم"

گچساران

19/1/95