بیچاره شاعری که تو معشوقه اش شوی ...

کدام قُلّه؟ که از یاد رفته پروازم
 کدام پرده به ساز شکسته بنوازم؟
 که نوحه خوان غم غربت است آوازم
 « نماز شام غریبان چو گریه آغازم
 به مویه های غریبانه قصه پردازم »
 ***
 کسیکه رسم سفر می نهاد اول بار
 چگونه ریشه بُرید از دیار و رشتۀ یار
 بر آن سرم که گر اشکم مدد کند، ناچار
 « به یاد یار و دیار، آنچنان بگریم زار
 که از جهان ره و رسم سفر براندازم »
 ***
 شبی به چهره و چنگالِ خون چکان و مهیب
 به قصد جان من از راه می رسد به نهیب
 دلیل راه توئی، همچنان به رغم رقیب
 « من از دیار حبیبم نه از بلاد غریب
 مهیمنا، به رفیقان خود رسان بازم »
 ***
 چه شد که دور شدیم آن من و تو، زین تو و من
 حریف شعر، حریف شب، شراب کهن
 خوشا دوباره ، خوشا با تو ، با تو جام زدن
 « خدای را مددی ای رفیقان ره، تا من
 به کوی میکده دیگر عَلَم برافرازم »
 ***
 خیال دوست، که از حال من خبر گیرد
 دلم، که بال زنان تا ستاره پَرگیرد
 چگونه ام نفس سردِ مرگ در گیرد
 « خرد ز پیری من کی حساب برگیرد
 که باز، با صنمی طفل، عشق می بازم »
 ***
 نه بی قرار تو اَم تا حدود زمزمه رس؟
 که باز با تو کنم ماجرا، نفس به نفس؟
 نه بی تو می شکنم سر به میله های قفس؟
 « بجز صبا و شمالم نمی شناسد کس
 عزیز من که بجز باد نیست دمسازم »

 گریختم ز حریفان شهر کویاکوی
 سواد را ز تو شستم به آب، جویاجوی
 دریغ، کان همه آسوده بود سویاسوی
 « سرشکم آمد و عیبم بگفت رویاروی
 شکایت از که کنم؟ خانگی ست غمّازم »

 اگر چه شهر من اینجا و یار من اینجاست
 بنام خواجه که شعرش صدای سبز خداست
 بیاد شاخ نباتی که همچنان زیباست
 « هوای منزل یار آب زندگانی ماست
 صبا، بیار نسیمی ز خاک شیرازم »
 ***
 همین، نه از طرف منزوی قلم می گفت؟
 نه هر تپیدن دیوانۀ دلم می گفت؟
 که چون ترانۀ خود را به زیر و بم می گفت
 « ز چنگ زُهره شنیدم که صبحدم می گفت:
 غلام حافظ خوش لهجۀ خوش آوازم »

تضمین زیبائی بر خواجۀ رندان، از استاد حسین منزوی