بیچاره شاعری که تو معشوقه اش شوی ...

چرایی مردن حسین آنقدر برایم شیرین است که تلخی چگونه مردنش، محزونم نمی کند. افسوس که آزادمردی چون حسین حتی لحظه ای زیر یوغ ظلم نزیست و یک روزگاریست که می نامندش مظلوم. اندیشه های والای سری در پشت بریده شدنش از قفا، گم شد و در خواب دیدم که سر حسین بر نیزه بود و بر ماه اشارت می کرد افسوس که ما سر دیدیم و ماه ندیدم! کرب بلایش تنها برای خواهرش زیبا بود و زیبا ماند و ما جز خون و خاک، گلوی بریده، نوزادی سر از بدن جدا، دستانی قلم شده و خشکی لبان دخترکانی عریان چیزی، نه دیدیم و نه شنیدیم. و ناخوداگاه "ما رایت الا جمیلا"ی خواهرش را "ما رایت الا قبیحا" زمزمه می کنم. اندکی انصاف می کن ظالم ماییم یا پسر معاویه؟!